Η διάνοιξη τάφρων για την κατασκευή θερμοκηπίου είναι παρόμοια με την τοποθέτηση των θεμελίων για ένα σπίτι. Περιλαμβάνει τη βαθιά εκσκαφή του εδάφους στη θέση του τοίχου πριν από το σκάψιμο των τοίχων, την επανειλημμένη συμπίεση με ένα μηχάνημα με ιχνηλάτες και στη συνέχεια την κατασκευή των τοίχων από πάνω. Πολλοί αγρότες, σε μια προσπάθεια εξοικονόμησης χρημάτων, συχνά επιλέγουν να μην χαράζουν και να σκάβουν απευθείας τους τοίχους κατά την κατασκευή νέων θερμοκηπίων.
Αυτή είναι στην πραγματικότητα μια κοντόφθαλμη προσέγγιση που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα αργότερα, όπως κατάρρευση τοίχου. Οι σύγχρονοι τοίχοι του θερμοκηπίου έχουν συνήθως ύψος περίπου 4 μέτρα. Εάν δεν γίνει εκ των προτέρων η χάραξη για να στερεοποιηθεί το θεμέλιο, το θερμοκήπιο είναι πιθανό να παρουσιάσει καθίζηση και μετατόπιση μετά την κατασκευή, θέτοντας σε κίνδυνο τη σταθερότητά του και επηρεάζοντας σημαντικά τη διάρκεια ζωής του. Η κατάρρευση του τοίχου είναι συχνό φαινόμενο στην παραγωγή.
Επομένως, μην θυσιάσετε ποτέ την ασφάλεια ολόκληρου του θερμοκηπίου για να εξοικονομήσετε λίγα χρήματα πριν σκάψετε τους τοίχους. Για παράδειγμα, η κατασκευή ενός θερμοκηπίου μήκους 70 μέτρων και πλάτους 12 μέτρων κοστίζει επί του παρόντος πάνω από 5.000 γιουάν μόνο για την εκσκαφή τοίχου, ενώ η χάραξη τάφρων κοστίζει λιγότερο από 1.000 γιουάν.
Εάν δεν σκάβονται τάφροι κατά την κατασκευή ενός νέου θερμοκηπίου και το θερμοκήπιο καταρρεύσει αργότερα όταν τα λαχανικά καρποφορούν, είναι μια κλασική περίπτωση «φρόνιμου, ανόητης λίρας»—μια τεράστια απώλεια. Μετά τη συμπίεση των τοίχων του θερμοκηπίου (Earth Vegetable) σταδιακά, χρησιμοποιείται ένα τελευταίο στρώμα εδάφους για να σφραγίσει την κορυφή. Αυτό το τελικό στρώμα θα πρέπει να έχει πάχος περίπου 40 cm (χρησιμοποιώντας ένα μείγμα ασβέστη και χώματος· συνήθως χρησιμοποιούνται 30 σάκοι ασβέστη ανά θερμοκήπιο). Στη συνέχεια, το χώμα συμπιέζεται δύο φορές με ένα μηχάνημα για να διασφαλιστεί ότι το πάνω μέρος του τοίχου είναι σταθερό. Οι πλευρές του τοίχου θα πρέπει επίσης να συμπιέζονται με εργαλεία για την αποφυγή κατάρρευσης λόγω υπερβολικού βάρους κατά τη μεταγενέστερη κατασκευή.
Για περαιτέρω ενίσχυση της πίσω κλίσης του Υδροπονικού Θερμοκηπίου, συνιστάται η προσθήκη ενός χαλύβδινου σωλήνα κατά μήκος της ανατολικής και της δυτικής πλευράς. Αυτός ο σωλήνας θα πρέπει να τοποθετηθεί στη μέση των υποστυλωμάτων στήριξης του πίσω τοίχου και να συνδεθεί με τον πίσω τοίχο χρησιμοποιώντας γωνιακούς σωλήνες από σίδηρο ή ημικυκλικούς χαλύβδινους σωλήνες. Για πρόσθετη σταθερότητα, ο προστιθέμενος χαλύβδινος σωλήνας μπορεί να συγκολληθεί στις χαλύβδινες δοκούς ανατολής-δύσης του θερμοκηπίου σε μία συνεχή γραμμή, συνδέοντάς τον με τον χαλύβδινο σωλήνα κύριας δοκού.
Στη συνέχεια, το στήριγμα μπαμπού τοποθετείται στην πρόσθετη χαλύβδινη δοκό και δένεται με σύρμα για να αποφευχθεί η βύθιση ή η χαλάρωση λόγω των προηγούμενων διπλών συρμάτων από χάλυβα που συσφίγγουν τους πόλους από μπαμπού. Αργότερα, ακόμη και όταν οι άνθρωποι πατήσουν στην πίσω πλαγιά ή το μηχάνημα ρολού τοποθετηθεί πίσω από την πλαγιά, η πρόσθετη χαλύβδινη δοκός δεν θα βυθιστεί. Αυτό όχι μόνο επεκτείνει τη διάρκεια ζωής της πρόσθετης χαλύβδινης δοκού αλλά και κάνει την πίσω κλίση πιο σταθερή.